Este venres, 22 de febreiro, celebramos o Día de Rosalía, dende o EDLG propuxemos dúas actividades:
-lectura de poemas encadeados de 6º a infantil
- Agasallar ao comercio local de Oroso con poemas de Rosalía.
Nenos e nenas de 6º acompañaron aos de 1º a infantil para ler "Parece unha rosa"
poemas no pavillón
Paula pegando o poema de Rosalía "Adios ríos, adios fontes" na porta da peluquería da súa nai.
Seguimos coa lectura de contos, primeiro foi Rodrigo acompañado de Carla e Marta con "Corre , corre cabaciña" e para rematar Ana e María leron "Quen levou a Lúa?
Xa estamos esperando o próximo martes. Que conto será?
Todos os martes, os nenos e nenas de 6ºB, visitarán aos nenos de infantil 5ºB para lerlles contos. Xa comezaron Carla e Marta coa Ratiña presumida, Laura e Uxío con Quen pode vencer ao vento e este último martes foron Emma e Samuel que lle contaron Lobo feroz .
Mirade que ben o pasaron. Seguiremos poñendo imaxes dos outros grupos de padriños e madriñas cos seus afillados, isto non fixo máis que empezar!
Hoxe o alumnado de 5º recibeu a visita de María Canosa, que veu a contarnos moitas cousas de Muriel, ese neno que bota de menos a súa avoa. A que lle contaba contos, lle facía bufandas, coa que conversaba e que un día xa non está con eles. A súa perda non o deixa durmir ata que un bo día aparece Figaro e Blim, e a historia da un cambio inesperado.
María transmite ternura e ilusión nas súas palabras as mesmas que usa nos seus libros.
O 10 de marzo, os nosos nenos de 1º de Primaria participaron no Concurso de recitado "Rosalía sempe viva" na casa-museo Manuel María. Recitaron e cantaron "A vaca", do libro Os soños na gaiola. Aquí deixámosvos este video para que vexades que ben o fixeron.
O próximo 24 de febreiro conmemoramos o nacemento de Rosalía e para recordala deixámosvos estes dous videos.
Rosalía pequeniña cantada por Uxía
Adios ríos, adios fontes versión de Lucía Pérez
Adiós ríos, adiós fontes
Adiós ríos, adiós fontes adiós, regatos pequenos; adiós, vista dos meus ollos, non sei cándo nos veremos. Miña terra, miña terra, terra donde m’eu criei, hortiña que quero tanto, figueiriñas que prantei. Prados, ríos, arboredas, pinares que move o vento, paxariños piadores, casiña d’o meu contento. Muiño dos castañares, noites craras do luar, campaniñas timbradoiras da igrexiña do lugar. Amoriñas das silveiras que eu lle daba ó meu amor, camiñiños antre o millo, ¡adiós para sempre adiós! ¡Adiós, gloria! ¡Adiós, contento! ¡Deixo a casa onde nacín, deixo a aldea que conoso, por un mundo que non vin! Deixo amigos por extraños, deixo a veiga polo mar; deixo, en fin, canto ben quero… ¡quén puidera non deixar! […] Adiós, adiós, que me vou, herbiñas do camposanto, donde meu pai se enterrou, herbiñas que biquei tanto, terriña que nos criou. […] Xa se oien lonxe, moi lonxe, as campanas do pomar; para min, ¡ai!, coitadiño, nunca máis han de tocar. […] ¡Adiós tamén, queridiña… Adiós por sempre quizáis!… Dígoche este adiós chorando desde a beiriña do mar. Non me olvides, queridiña, si morro de soidás… tantas légoas mar adentro… ¡Miña casiña!, ¡meu lar!
